Το αποτύπωμα της κρίσης

Η οικονομική κρίση που μαστίζει την Ελλάδα με κάποιο τρόπο θα ξεπεραστεί. Ίσως χρειαστεί να περάσουν δύο γενιές, ίσως και τρεις, αλλά θα ξεπεραστεί. Ο τρόπος θα είναι σίγουρα επώδυνος. Πόσο επώδυνος δεν το γνωρίζω.

Θα περάσουν τα χρόνια και οι Έλληνες πάλι θα προλειάνουν το έδαφος για την επόμενη κρίση. Αυτό είναι παραπάνω από βέβαιο. Όποιος έχει μελετήσει την νεότερη ιστορία της χώρας, από την σύσταση του πρώτου ελληνικού συντάγματος και έπειτα, είναι σε θέση να το επιβεβαιώσει. 

Την αξιακή τους κρίση όμως δεν θα την ξεπεράσουνε εύκολα. Ο φόβος κατά βάση, η οργή και το μίσος, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής της εποχής. Ένας λαός που φοβάται είναι αδύναμος, άβουλος, παγωμένος και επικίνδυνος για την δημόσια λειτουργία. 

Δυστυχώς είναι απελπιστικά λίγοι, οι κάτοικοι αυτής της χώρας, που κατανοούν την έννοιες της Δημοκρατίας, του Πολιτισμού, του Κοινού Στόχου, της Τιμιότητας. Γαλουχημένοι με λάθος πρότυπα. Μα το οδυνηρότερο όλων είναι ότι δεν μαθαίνουν από τα λάθη τους. 

Είναι εξαιρετικά δύσκολο, για την χώρα, να καταφέρει να προσεγγίσει τις σύγχρονες και πολιτιστικά προηγμένες χώρες.

Υπάρχει όμως και κάτι καλό σε όλη αυτή την ιστορία. Για ακόμη μια φορά τους δίνεται η ευχέρεια για πραγματική αλλαγή και αναθεώρηση όλων των δομών, σε προσωπικό αλλά και κοινωνικό επίπεδο.

Δεν είμαι αισιόδοξος, τα σημάδια δεν είναι ενθαρρυντικά, μα ελπίζω γιατί θέλω να ελπίζω. Υπάρχει ένα τμήμα του πληθυσμού, ατόμων που συνεχίζουν να είναι δημιουργικοί, αφήνοντας μακριά τις φοβισμένες κραυγές του τρομαγμένου πλήθους. Αναδεικνύοντας έτσι τις ποιότητες και τις αξίες τους. Γιατί σε αυτήν την κρίση το καλό γίνεται καλύτερο και το κακό χειρότερο.     

Ο πολιτισμός είναι το πρώτο βασικό τους εργαλείο. Για μια προσπάθεια δημιουργίας της περιόδου της Ελληνικής Αναγέννησης. Μιας αναγέννησης τοπικού χαρακτήρα, μια και η χώρα δεν ακολούθησε την πολιτισμική επανάσταση άλλων ευρωπαϊκών χωρών αιώνες πριν, κρυμμένη πίσω από δεισιδαιμονίες, διατηρώντας την καθεστηκυία τάξη που τόσο την ταλαιπωρεί μέχρι τις μέρες μας.

Το δεύτερο στοιχείο που θεωρώ απαραίτητο, είναι η κατανόηση των ατόμων-κατοίκων αυτής της χώρας να κάνουν την δουλειά τους ο κάθε ένας στο πόστο του όσο μπορεί καλύτερα. Έτσι θα παραχθεί έργο με ουσιαστικό αποτέλεσμα και θα λειτουργήσουν επιτέλους οι θεσμοί που δεκαετίες τώρα περιγελούν οι επιτήδειοι.

Αυτό το γραφτό απευθύνεται σε αυτούς που κατανοούν αυτά τα δύο στοιχεία, όχι μόνο ως θεωρία, αλλά και ως δράση, τέτοια που τους κάνει να φαίνονται και να συμπεριφέρονται ως άτομα, ως πολίτες και όχι σαν μάζα, σαν όχλος. Οι υπόλοιποι κινούνται σε διανοητικούς χώρους που αποφεύγω να προσεγγίσω. 

Μέσα από αυτή την οπτική συντάσσομαι και συμπορεύομαι με όσους πιστεύουν πως η κοινωνική ευμάρεια περνάει πρώτα από τα μέσα του καθενός μας. Από την προσωπική μορφωτική και συνειδησιακή ανάπτυξη του ατόμου και όχι με υποτιθέμενες ανιδιοτελής προσπάθειες για το κοινό καλό.  Ενέργειες τέτοιες μυρίζουν προσωπική προβολή, συγκάλυψη προσωπικών προβλημάτων και υποκρισία. Η υποκρισία δεν είναι κάτι που έλειπε ποτέ από αυτόν τον τόπο.                  

Έτσι, και με αυτά τα δεδομένα, η προσωπική μου ανάπτυξη περνά μέσα από την άσβεστη επιθυμία μου να ανακαλύψω την ομορφιά όπου και αυτή βρίσκεται. Γιατί η ομορφιά δεν ξέρει να κρύβεται.

Να ακούω πάντα την αγαπημένη μου μουσική, να διαβάζω, να γράφω, να εξελίσσομαι επαγγελματικά, να βοηθώ και να συμπαραστέκομαι σε  ανθρώπους που γνωρίζω και αγαπώ.     

Να επαινέσω το καλό, να επικρίνω το κακό όπου το συναντώ.

Είναι λίγα αυτά που γνωρίζω και θέλω να μάθω κι άλλα. Ο κόσμος είναι πλούσιος σε εικόνες και πράγματα που θέλω να γίνω κοινωνός.

Υπάρχουν ωραία πράγματα στη ζωή που με περιμένουν και έχω τόσα πράγματα να κάνω και ο χρόνος δεν μου φτάνει.  

Υπάρχει πάντα κάτι καλό για εμένα, για όλους, γιατί δεν έχει σημασία τι σου συμβαίνει, μα πως βγαίνεις από αυτό.