Βιαστής γυναικών

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο, βλέπω ένα περιπολικό να περνά. Για μένα είναι, σκέφτομαι και ένας κόμπος μου κατεβαίνει στο λαιμό.

Δεν αντέχω άλλο κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνο τρέμω, τα πόδια μου κόβονται. 

Το ξέρω αυτά που έκανα δεν ήταν σωστά. Δεν με νοιάζει όμως, ή εγώ ή αυτοί.

Εγώ φταίω που οι γυναίκες φοβούνται;

Εντάξει, θα έρθουν. Θα με πιάσουν. Και λοιπόν, τι θα καταλάβουν. Θα με βάλουν στη φυλακή.

Πω πω! Πώς να είναι στη φυλακή!.

Αν ανέβαινα στη ταράτσα και έπεφτα; Όχι θα κάνω υπομονή. Θα τα υποστώ όλα. Θα περάσουν.

Είμαι μόνος. Ευτυχώς που δεν έχω φίλους και γνωστούς, θα γινόμουν ρεζίλι. Πως θα το άντεχα; Θα το άντεχα. Ναι, θα το άντεχα.

Δεν έχει νόημα να μετανιώσω για τίποτα. Ότι έγινε, έγινε.

Δεν πιστεύω σε κανέναν, δεν εμπιστεύομαι κανέναν πούστη.

Δεν φταίω μόνο εγώ!.