Μύθοι και θρύλοι του Νότιου Ατλαντικού

Ο Ρόμπερτ μόλις έκλεισε τα μάτια του. Απέλπιδα προσπάθεια να κοιμηθεί. Μετά από χρόνια. Στο απόλυτο σκοτάδι. Μια παιδική φωνή ακούγεται, «Πάμε να τραγουδήσουμε;» Ο Ρόμπερτ ανοίγει τα μάτια. Βλέπει το ταβάνι. ΒΛΕΠΕΙ το ταβάνι. Πριν δεν έβλεπε τίποτα. Πριν είχε απόλυτο σκοτάδι.

Το δωμάτιο έχει δύο παράθυρα. Δύο τζαμένια ανοίγματα προς τον έξω κόσμο. Το ένα, από την πλευρά της θάλασσας, με μόνιμους σχεδόν λεκέδες νερού από τα τεράστια κύματα που το χτυπούν νυχθημερόν. Το άλλο, από την πλευρά της στεριάς βλέπει στο καταπράσινο δάσος και λίγο πιο κάτω στη λίμνη. Ειδικός στους ανέμους, ο Ρόμπερτ δεν είχε αναρωτηθεί ποτέ τι όψη θα έχει το νησί της Μεταμόρφωσης στο οποίο τον ξέβρασε η έρευνα για το διδακτορικό του. Έμαθε (ήξερε ήδη… ) τόσα και τόσα για τους ανέμους της περιοχής, τίποτα όμως για τις γεωφυσικές ιδιότητές της. Αύριο. Όταν θα ξυπνούσε ξεκούραστος, θα τα έψαχνε όλα.

Απόψε όμως; Απόψε βλέπει το ταβάνι. Απόψε σηκώνεται από το κρεβάτι για να δει από πού έρχεται όλο αυτό το φως. Απόψε βλέπει μία ακτίνα φωτονίων να τον κοιτάζει από τη λίμνη. Απόψε φοβάται… Μαζί του φοβούνται και τα παιδιά που φωνάζουν τρομαγμένα. «Περνά – περνά η μέλισσα.» Ποια παιδιά είναι αυτά που τραγουδούν; «Με τα μελισσόπουλα». Νόμιζε ότι ήταν οι μόνοι κάτοικοι, αυτός και ο φαροφύλακας, ο Αλέξανδρος. Ελληνικής καταγωγής, ο Αλέξανδρος. Ελκυστικός αγριάνθρωπος. Γλυκά χαρακτηριστικά με βλέμμα θηρίου. Περίεργο κράμα ανθρώπου και ανήμερου γίγαντα. Θα τον ρωτήσει αύριο ποιος άλλος κατοικεί μαζί τους στο νησί.

Θα τον ρωτήσει αύριο; Ή θα έχει ήδη πάθει από την καρδιά του ως τότε; Οι τρομαγμένες παιδικές φωνές του μαυρίζουν την ψυχή. Το ότι οι φωνές αυτές τραγουδούν παιδικά τραγούδια το κάνει ακόμα πιο τρομακτικό. «Ήταν ένας γάιδαρος με μεγάλα αυτιά». Αποφασίζει να ψάξει τι συμβαίνει απόψε. Ερευνητής δεν είναι άλλωστε; Αυτή τη ζωή επέλεξε, να ψάχνει.

Βάζει τα ρούχα του. Ασιδέρωτα, ιδρωμένα από το ταξίδι, λερωμένα. Δένει τα κορδόνια από τα εκδρομικά μποτάκια και ανοίγει την πόρτα. Φωνάζει τον Αλέξανδρο, καμία απάντηση. Ξαναφωνάζει. Μια παιδική φωνούλα σταματά το τραγούδι και απαντά. Ο Αλέξανδρος, λέει, είναι στη λίμνη. Και συνεχίζει, «Κάτω στο γιαλό, κάτω στο περιγιάλι.»

Άκουγε και στο σπίτι του φωνές ο Ρόμπερτ, αλλά ήλπιζε ότι τις είχε αφήσει πίσω. Μαζί με τις αναμνήσεις από το τροχαίο του. Μαζί με τους ήχους της λαμαρίνας που τσάκιζε. Μαζί με τις εικόνες του αιμόφυρτου συντρόφου του. Μαζί με τα δάκρυα της μητέρας του στην Εντατική. Αλίμονο.

Ο Ρόμπερτ κατεβαίνει γρήγορα τα σκαλιά. Οι παιδικές φωνές δυναμώνουν. Ο πολικός άνεμος είναι πια θυελλώδης. Έτσι γίνεται συνήθως τη νύχτα σε αυτές τις περιοχές. Τουλάχιστον 8 μποφόρ. Ευτυχώς που δεν βρέχει κιόλας. Η ακτίνα του φωτός κοιτάζει ακόμα τον Ρόμπερτ. Όχι το παράθυρό του. Τον ίδιο. Την ακολουθεί. Τουλάχιστον, δεν είναι εκτυφλωτική. Ο Ρόμπερτ τρέχει.

Ο άνεμος γίνεται πιο δυνατός. 10 μποφόρ τουλάχιστον. Καταιγίζων. Είναι και κρύος, καθότι πολικός. Ο Ρόμπερτ κοντεύει στη λίμνη. Βλέπει από μακριά τον Αλέξανδρο. Στέκεται όρθιος μπροστά σε ένα τσούρμο πιτσιρίκια. Σαν να τους λέει ιστορίες. Μάλλον τρομακτικές. Πίσω από τον Αλέξανδρο, υπάρχει μία σκιά. Μια μεγάλη σκιά που υψώνεται απειλητικά. Μάλλον τα παιδιά φοβούνται τη σκιά. Μάλλον ο Αλέξανδρος δεν έχει δει τη σκιά.

Ο Ρόμπερτ έχει διαβάσει ιστορίες για μυθικά τέρατα που κατοικούν σε λίμνες απομακρυσμένων νησιών, αλλά πάντα νόμιζε ότι είναι ακριβώς αυτό, μυθικά. Τώρα ο Αλέξανδρος φαίνεται να κινδυνεύει. Ο Ρόμπερτ προσπαθεί να τρέξει. Προσπαθεί, αλλά ο τρόμος έχει παγώσει το αίμα στις φλέβες του. Προσπαθεί να φωνάξει. Προσπαθεί, αλλά ο κρύος αέρας έχει παγώσει τις φωνητικές του χορδές.

Όσο πλησιάζει στη λίμνη, το μυθικό τέρας αρχίζει να παίρνει μορφή. Δείχνει μαγεμένο από τις ιστορίες του Αλέξανδρου. Φτάνει πίσω από τα παιδάκια. Κάθεται μαζί τους οκλαδόν. Το έδαφος είναι απροσδόκητα ζεστό. Η φωνή του Αλέξανδρου είναι απροσδόκητα θερμή. Διηγείται πράγματι ιστορίες. Τις ιστορίες παιδιών που είχαν περάσει από το νησί. Τις ιστορίες αντρών που είχαν έρθει να ερευνήσουν τους ανέμους. Ο Αλέξανδρος, τιμώντας το όνομά του, είχε αναλάβει να τους προστατεύσει από το τέρας της λίμνης.

Τα παιδιά ήταν ενίοτε πολύ ζωηρά. Οι άντρες ήταν ενίοτε πολύ περίεργοι. Η περιέργεια σκότωσε τη γάτα. Το τέρας σκότωσε τα παιδιά, σκότωσε και τους άντρες. Τα παιδιά είναι ακόμα εκεί και ακούνε ιστορίες. Οι άντρες δεν είναι πια εκεί, είναι στη λίμνη. Ο Ρόμπερτ θα μείνει για πάντα παιδί. «Φεγγαράκι μου λαμπρό».